W porannym programie TVP Info jeden z szacownych profesorów z zażenowaniem krytykuje decyzje rządu o nie uczestniczeniu w militarnym ataku na Libię. Wg uczonego Polska straci przez to swoją pozycję i przekreśli możliwość pokazania światu o wysokiej klasie wyszkolenia polskich żołnierzy. Szkoda, że dla niektórych sytuacja w basenie Morza Śródziemnego ogranicza się do prezentacji sił; konflikt w Libii nie może być w żaden sposób wykorzystany do zabawy w wojnę, użycie broni powinno służyć tylko i wyłącznie w obronie cywilów. Niestety, podczas ostatnich działań wojennych w Afganistanie, Iraku czy b. Jugosławii wojsko, które powinno za wszelką cenę dążyć do pokoju, kilkakrotnie naruszyło zasady, rozniecając swoimi działaniami jeszcze większe konflikty i rozłamy.
Historia pokazuje, że wojna zawsze wiązała się z interesem, przynosiła większe lub mniejsze korzyści nie tylko finansowe, ale i polityczne uwikłanym w nie państwom. Ameryka podczas drugiej wojny światowej sprzedawała broń nazistowskim Niemcom, wojna w Iraku pokazała, że nie chodzi w niej wcale o dobro ludzi, ale o ropę. Do niedawna Francja sprzedawała broń Libii, po konkurencyjnej cenie, teraz próbuje się wyrzec jakichkolwiek związków z tym krajem, dowodząc w akcji ataku na dyktaturę Kaddafiego.
Jesteśmy świadkami pokazu siły. Liczy się ten, kto mocniej uderzy w stół. Libia z pewnością nie ma szans na wygranie wojny ze Stanami Zjednoczonymi i Wielką Brytanią. W państwie mieszka zaledwie sześć milionów ludzi, z czego większość biernie akceptuje obecny reżim. Jedyne, czego im potrzeba, to spokoju. Bomby nie dadzą im chleba, nie wyedukują ich dzieci.
Atak na Libię, może i był konieczny, ale świadczy o klęsce światowej dyplomacji. Atak militarny to krok ostateczny, a obserwując wydarzenia w krajach arabskich wielu ma wątpliwości, czy w takim przypadku nie przedwczesny. W czasie nalotów sił pokojowych nie ma żadnej gwarancji bezpieczeństwa ludności cywilnej. Tym bardziej, że informacja o nalotach na miasta północnej Libii nie trafiła do jej mieszkańców z powodu blokady zagranicznych stacji telewizyjnych i radiowych.
Niektórzy pocieszają, że i ta wojna, jak każda inna musi się kiedyś skończyć. Potem ktoś wydrukuje statystyki, włoży do podręczników historii kolejne wydarzenie do zapamiętania, wszystko będzie czarne i białe;
A człowiek i tak nie wyciągnie z tego żadnej lekcji.